มือที่ใกล้สิ้นแรง

สายเชือกสุดท้ายกลางช่องผา

บาดลึก

มิอาจเหนี่ยวรั้ง

 

ปล่อยมือ

 

ร่างร่วงหล่น

ลมหวีดข้างหู

 

อา... เสียงต้อนรับของมัจจุราช

 

กระตุกยิ้มมุมปาก

ยินดีที่ได้รู้จัก

 

ดิ่งลง

แผ่นหลังกระทบผิวนที

จมลึก

 

ฟองอากาศผุดพราย

แทนที่ด้วยน้ำทะลักเข้าปาก จมูก

 

มือที่ผลักลงสู่เบื้องล่าง

 

เจ็บปวด

ไม่ดิ้นรน

 

พอแล้ว

ข้าพอแล้ว

 

หลับตา

ว่างเปล่า

 

จบสิ้นเสียที

 

 

=================

แปลกมั้ย แต่จู่ๆเกิดความรู้สึกแบบนี้

สดมันตอนก่อนไปโรงเรียน ปากกาล้วน เขียนลื่นเชียว

จู่ๆก็อยากร้องไห้ขึ้นมา

 

ถ้าต้องแขวนอยู่บนปากเหวแบบนั้นจริงๆ จะกล้าปล่อยมือหรือเปล่านะ

อาจจะแค่ขี้ขลาด อ่อนแอจนช่วยตัวเองไม่ไหว 

หรือเป็นความกล้าครั้งสุดท้าย ที่จะไม่ยื้อให้เสียเวลาต่อไปกันล่ะ