[Ori] Letters to brother

posted on 24 Dec 2011 21:19 by blackwave directory Fiction

[Fic]  Letters to brother

[Fandom]  Original (Above our blue sky)

[Rate]  PG-13

[Note] -จริงๆตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องสั้นวันคริสมาสต์ แต่เรื่องนี้ดันงอกก่อน

           - อธิบายล่วงหน้าว่าในเรื่องนี้ไทม์ไลน์อยู่ในช่วงห้าร้อยถึงเจ็ดร้อยปีหลังจากนี้ค่ะ มนุษย์เข้าสู่ดีปสเปซและติดต่อกับสิ่งมีชีวิตต่างดาวเป็นเรื่องเป็นราว มีสมาพันธ์ความร่วมมือระหว่างดาวแล้ว

           - อธิบายศัพท์ เอาท์เตอร์ = เขตอวกาศที่ยังอยู่ในระบบสุริยะ ดีปสเปซ = เขตอวกาศนอกระบบสุริยะ (โปรดคิดภาพทะเลหลวงและเขตน่านน้ำสากล คือๆกัน)

           - เรื่องนี้มีความเกี่ยวข้องกับ เรื่องนี้ และนี้ (แนะนำให้อ่านหลังอ่านเลทเทอร์ฯจบแล้ว เพื่ออรรถรสที่ดียิ่งขึ้น)

 

 

 

 

 

===============================================

 

 

 

 

 

 

2336 

ดาวโลก

 

เรียน กัปตันคาร์ล เซิร์ธ,

 

 

            ไม่ต้องมาทำหน้าแปลกใจที่เห็นฉันขึ้นต้นจดหมายแบบนี้ อย่านะ อย่าเถียง ฉันรู้ว่าคุณต้องทำแน่ๆ เก็บหน้าแย่ๆที่เหมือนกับริชาร์ด เซิร์ธไปซะ แล้วตั้งใจอ่านสิ่งที่ฉันเขียนให้ดี

            ฉัน โกรธ คุณ มาก มากมาก มากที่สุดเลย คาร์ล คุณกล้าดียังไงถึงผิดนัดแบบนี้ นั่นมันวันเกิดฉันนะ วันเกิดปีที่สิบห้า ให้ตายเถอะ ถ้าคุณอยู่ตรงนี้ฉันละอยากจะบีบคอคุณนัก ถึงคุณจะฝากของขวัญมากับคริสโตเฟอร์แล้วก็เถอะ แต่ฉันไม่ใช่พวกที่จะง้อได้ด้วยสิ่งของหรอกนะ ถึงเครื่องเล่นเพลงอันนั้นจะเป็นของที่ฉันอยากได้มากจริงๆก็เถอะ ก็ไหนเราสัญญากันไว้แล้วไง ว่าจะมาฉลองด้วยกันสี่คนเหมือนเดิม

 

            โอเค หนูรู้ว่าหนูขึ้นต้นจดหมายได้หยาบคายไปหน่อย แต่ไม่อยากเชื่อเลยว่าหนูจะคิดถึงพี่มากขนาดนี้ ไม่ได้เจอหน้าพี่แค่ห้าเดือนหนูก็จะบ้าตายอยู่แล้ว นึกไม่ออกเลยจริงๆว่าเมื่อก่อนที่หนูอยู่ที่โน่น แล้วพี่อยู่ที่นี่ หนูทนไปได้ไง

            จะไม่ถามนะ ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง หนูรู้ว่าพี่หมอไม่ยอมปล่อยให้พี่ป่วยแน่ๆ แล้วพี่ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เล่าเรื่องงานผ่านจดหมายด้วย แต่ไม่เป็นไรหรอก นั่นหมายความว่าตอนกลับมาพี่จะมีเรื่องคุยกับหนูเยอะแยะเลยไง

 

            พี่อาจจะอยากรู้ว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง อากาศกำลังอุ่นสบายค่ะ ส่วนปาปาก็แข็งแรงดี ถึงตอนนี้กล้ามเนื้อจะอ่อนแรงลงกว่าเดิมก็เถอะ แต่เรื่องใจ ยังไงหนูก็ว่าเกินร้อย วันก่อนอาจารย์คาซึยะเล่าให้ฟังว่าไปเดินโชว์เท่ตอนทำกายภาพด้วยล่ะ เอากับเขาสิ (เราก็รู้ๆกันอยู่ว่าปาปาเป็นคนแบบไหน เนอะ ฮ่าๆ)

            ส่วนหนู ชีวิตช่วงแรกๆที่วิทยาลัยเหงามาก ยอมรับตามตรงว่าถ้าไม่ได้คริสมาเยี่ยมบ่อยๆหนูก็คงแย่ พี่เข้าใจความรู้สึกหนูใช่มั้ย ต้องอยู่คนเดียวตลอด ไปไหนมาไหนก็ไม่มีใครให้คุยด้วย รูมเมทหนูอีกสามคนก็เรียนภาคการแพทย์กับภาคสื่อสาร (ทำไงได้ ปีนี้ผู้หญิงผ่านเข้ามาภาคการบินมีน้อยกว่าปีที่แล้วเกือบสิบคน) ไม่ต้องถามนะว่าทำไมไม่ชวนคุย หนูพยายามแล้ว แต่พี่ก็รู้ ว่าตั้งแต่กลับมา ภาษาอังกฤษหนูสำเนียงแปร่งไปเยอะ พูดทีก็มีคนล้อ บ่อยๆเข้า หนูรำคาญก็เลยพูดภาษากลางแทน โอเคโอเค หนูรู้ว่ามันเป็นวิธีหนีปัญหาที่เฮงซวยที่สุด (อย่าบอกปาปานะว่าหนูใช้คำนี้) แต่ก็ ทำไงได้ล่ะ... (ถ้ามันเป็นวิดีโอแมสเสจ พี่ต้องว่าหนูบ้าแน่ๆ หนู เอา หัว โขก ดาต้าแพด ตอนที่เขียนมาถึงตรงนี้เลย... โอเค อย่ามองหนูด้วยสายตาแบบนั้นะ บอกว่าอย่ามองไงเล่า เดี๋ยวก็ชกซะเลยนี่) อ๊ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะ ยังดีที่พอคริสรู้เรื่องเข้า นอกจากหนูจะโดนดุแล้ว เขายังช่วยฝึกวิธีการพูดให้หนูใหม่ด้วย เป็นครั้งแรกจริงๆที่รู้สึกว่า ดีเหมือนกันที่มีพี่ชายเป็นสายภาษาสื่อสาร (คริสรู้เข้าเมื่อไหร่หนูได้โดนโกรธแหง แต่หนูรู้สึกอย่างนั้นจริงๆนี่นา) สำเนียงหนูก็เลยดีขึ้นเยอะ ถึงคริสจะยังบ่นว่าเหมือนคนรัสเซียพูดอังกฤษก็เถอะ แต่อย่างน้อยตอนนี้เวลาพูดอะไรก็ไม่มีคนหัวเราะแล้วล่ะน่า อ้อ แล้วก็ ตอนนี้หนูมีเพื่อนแล้วนะ ถึงจะไม่ใช่เพื่อนในภาคการบินด้วยกันก็เถอะ

            เขาชื่อเวย์นค่ะ เป็นนักเรียนสายการแพทย์ อย่าให้หนูเล่าเลยว่าเราเป็นเพื่อนกันได้ยังไง เรื่องมันยาวจนหนูคิดว่าพี่ต้องขี้เกียจอ่านแน่ๆ เพราะงั้น รีบๆกลับมานะ แล้วเตือนหนูให้เล่าด้วย

            ถ้าถามว่าเขาเป็นคนยังไง บอกตามตรงว่าเหมือนพี่หมอเปี๊ยบ จริงๆนะเอ้า ตอนที่รู้จักกันใหม่ๆหนูยังคิดเลยว่าเขาต้องเป็นญาติไม่ก็น้องชายของพี่เขาแน่ๆ(จนตอนนี้ก็ยังคิดอยู่) เวย์นดีทุกอย่าง เสียเรื่องเดียวคือเขาเป็นพวกเดียวกับคริสนี่สิ คอยจ้ำจี้จ้ำไชให้หนูกินข้าว ให้อ่านหนังสือ จะโดดเรียนก็ด่า บางทีมันคุมไม่อยู่ก็ฟ้องปาปาซะอีก แต่ปาปากับคุณลุงกลับชอบนะ ลุงฟรานซิสบอกเองเสียด้วยซ้ำว่าพี่กับปาปาให้ท้ายหนูมากเกินไปแล้ว

 

           

            คาร์ล พี่รู้มั้ยว่าตอนนี้มีข่าวลือเกี่ยวกับพี่ว่อนไปหมดเลย อย่าถามเลยนะว่ามีอะไรบ้าง หนูจะไม่เล่าเด็ดขาด แต่ต่อให้เขาจะลือไปมากขนาดไหน ถ้าพี่กลับมา ทุกอย่างมันจะเงียบเองแน่นอน เพราะงั้น รีบๆทำงานให้เสร็จนะคะ พี่ชาย

            จดหมายฉบับนี้ไม่มีสาระอะไรเลยนอกจากบรรทัดก่อนหน้านี้ ขอโทษด้วยนะคะที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลามาอ่าน

           

            พี่ไม่จำเป็นต้องตอบมันก็ได้นะคะ ไม่เป็นไร หนูแค่อยากเขียนถึงเฉยๆ เพราะหนูคิดถึงพี่มากเหลือเกิน ...

            หนูคิดว่าหนูควรจบจดหมายเสียที เพราะตอนนี้ก็เกือบจะตีหนึ่งแล้ว และหนูไม่อยากไปหลับในห้องเลกเชอร์ให้อาจารย์คาซึยะดุออกอากาศเป็นครั้งที่สาม

 

 

 

ดูแลตัวเองด้วยนะคะ

 

จาก น้องสาวของพี่,

คอร์เนล

 

 

            ป.ล. ขอบคุณสำหรับของขวัญวันเกิดนะคะ หนูชอบมากเลย แต่หนูจะดีใจกว่านี้ถ้าพี่เป็นคนให้ด้วยตัวเอง