พักนี้ ติดคำว่า"แบบว่า...."จริงๆนะ เหมือนเป็นการตอนสนองอัตโนมัติช่วงที่รู้สึกว่าตัวเองเจอวิกฤติ ใครถามอะไรจะใช้แบบว่า... ขึ้นเพื่อถ่วงเวลาประมวลผลทุกที

สมองเบลอเป็นระยะน่ะค่ะ

นอนดึกด้วย ทำงาน เครียด อะไรหลายอย่าง//หัวเราะ เลยออกมาต๊องๆหน่อย

 

วันนี้ หลังจากที่รอมานาน เกรดออกแล้วค่ะ

3.852 ต่ำกว่าความคาดหมาย = =

ก็ หวังสูงไปมั้ย เรียนมอปลายแล้วอยากได้3.9 แต่ลึกๆมันรู้สึกว่าฉันสามารถทำได้นี่สิ//หัวเราะ

ติดเลขสองตัว อังกฤษอีกหนึ่ง(รู้เลยว่าเลขเสริม อังกฤษหลักเขาปัดให้ ไม่งั้นไม่ได้75เป๊ะขนาดนั้นหรอก)

 

ไอ้ตัวที่หวังไว้อยากชีวะกับสังคมนี่ปิ๋วไปแล้ว เก้าสิบต้นๆเอง

แต่ไอ้วิชาพาชิวอย่างภาษาไทย ที่อ่านรอบเดียวแล้วเดินเชิดหน้าเข้าห้องสอบ พร้อมกับประโยคเด็ดว่า"สังคามารตาเสร็จไปแล้ว" ดันได้97//กรีดร้อง คะแนนสูงสุดในรอบสิบปี แล้วมันก็ท็อปห้องไปแล้ว

แอบรู้สึกว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรมอย่างเงียบๆ ฮา (ก็อยากได้ชีวะอะครับ ก็อยากได้สังคมกับชีวะ)

ส่วนอันดับ ติดท็อปเท็นของห้อง(เหมือนจะที่แปด) โอเคล่ะ มั้ง

 

 

 

 

แต่ลึกๆแล้วโคตรรู้สึกแย่ ใครจะว่าไงก็ช่างเหอะ แต่ผิดหวังมาก

มาติดกับไอ้ตัวที่พยายามรากเลือดแล้วมันก็ยังติด ทั้งๆที่ไฟนอลรู้สึกว่าทำได้ดีแล้วแท้ๆ แต่สุดท้ายมันก็ยังติด

รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังว่ายน้ำ แล้วจู่ๆฝั่งแม่งก็หายไปเสียเฉยๆ ตกใจจนสำลัก แบบนั้นแหละ ที่ตอนนี้รู้สึก

 

เกลียดคำพูดประมาณว่า เธอทำดีที่สุดแล้ว คราวหน้าพยายามใหม่น่า

ลึกๆมันยังบอกตัวเองว่าความสามารถกูยังมีมากกว่านี้ กูกระเสือกกระสนลากซากตัวเองไปได้มากกว่านี้ ทำไมกูทำไม่ได้ล่ะ

 

ยิ่งบอกว่า เธอทำดีที่สุดแล้ว ไม่ครับ กูยังทำได้ไม่ดีพอต่างหาก ถ้าดีที่สุดของกูคือแค่นี้ แม่งก็แย่แล้วล่ะ

ไม่อยากไปคิดถึงตอนมอต้น ที่ตอนนั้นคะแนนมันดีจนอยากร้องไห้ ทำบ้าอีท่าไหนวะ 4.00มอสอง ที่ห้าของชั้นตอนมอสาม แล้วทำไมตอนนี้กูเหี้ยลงได้ขนาดนี้

 

เจ็บว่ะ

ไอ้ของที่พยายามกระเสือกกระสนสุดฤทธิ์ ทำแทบตายสุดท้ายก็เน่าเละเทะ

ฟิสิกส์หลัก ถ้าอาจารย์ไม่ปัด กูก็ไม่สี่หรอกครับ แปดสิบเป๊ะซะขนาดนั้นน่ะ

เลขเสริม อังกฤษเสริม ถ้าไม่ปัดช่วย เจ็ดสิบห้าไม่มีทางโผล่แน่ๆ

 

ที่แย่กว่านั้น(หรือจะเรียกว่าดีกว่าดี) พ่อแม่เริ่มชินกับเกรดแบบนี้แล้ว

แม่บอกแต่ว่า พยายามใหม่เทอมนี้ละกัน แล้วก็วางสมุดพก

 

เจ็บยิ่งกว่าโดนด่าซะอีก

คือแบบ รู้แล้ว ว่าเขาผิดหวัง แต่ ถ้าว่าออกมาตรงๆ ก็คือ รู้แล้วว่าไม่พอใจ รู้แล้วว่าไม่ชอบ อยากให้ดีกว่านี้ จบ จะได้ทำให้ แต่มาพูดนิ่งๆแค่นี้ รู้สึกผิดจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

 

แอบรู้สึกตัวมานาน ว่าตั้งแต่เรียนที่นี่ นิสัยเรากลายเป็นพวกPerfectionist กูต้องทำออกมาดี กูต้องทำได้ งานกูต้องสมบูรณ์แบบ

บางทีพูดแบบนั้นอาจจะมากไป แต่ลึกๆก็รู้ตัวเหมือนกัน ว่าเป็นคนแบบ Need more and more

ถ้าดีแล้ว ก็ต้องดีกว่านี้ ถ้าแย่แล้ว ก็ต้องทำให้มันดีขึ้นให้ได้

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เหมือนกัน ที่มันกลายเป็นความกดดันให้ตัวเอง

(เพราะมหิดล เพราะไม่ไปสอบเตรียม เพราะสสวท. เพราะสอวน. หรือเพราะอ่อนแอเกินไปที่จะยอมรับเรื่องผิดพลาดได้) 

 

 

 

เฟลจนวูบไปแล้ว

อา ไม่ใช่แค่เรื่องเรียนเรื่องเดียวหรอก แต่มันเป็นแฟคเตอร์ที่เกี่ยวข้องเท่านั้นแหละ

เรื่องบางเรื่อง ก็ นะ ยิ่งพูดเหมือนยิ่งย้ำ เล่าไปคนฟังก็แย่ตาม เพราะงั้นก็เงียบๆไว้จะดีซะกว่า

 

 

 

 

(เพ้อบ้าบออะไรไป = =)

เหนื่อยจังแฮะ

แอบแย่ ตอนนี้หนีไปอยู่โลกอื่นอย่างน้อยวันละครึ่งชั่วโมง พอจดจ่อกับฟิกได้ ก็เหมือนว่าอะไรๆรอบตัวจะหมุนช้าลงนิดหน่อย ทำใจให้สงบง่ายดี (ส่วนแมทธิวก็ซวยต่อไป =w='''')

 

อ่า แต่ทั้งหมดที่พล่ามๆมา เชื่อว่าคงจะหายในเร็ววัน(มั้ง) ยังไงมันก็ต้องดีขึ้นแหละน่า คนเราไม่ได้จมอยู่แต่กับด้านลบได้ตลอดปีตลอดชาติหรอก

I'll be OK soon ค่ะ

 

 

 

ป.ล. ยิ้มไม่ไหวก็ไม่ต้องยิ้ม กูพอแล้ว กับไอ้หน้ากากตอแหลๆนั่นน่ะ

ป.ล.2 วีวี่เขียนในสมุดพกว่า อยากให้ร่าเริงแจ่มใสอีกสักนิดเพื่อตัวเอง << ขนลุกชั่วขณะ เจ๊รู้ หรือแค่เจ๊เขียนตอแหลไปตามเรื่องวะ(คิดงี้เหมือนบาป แต่เธอเขียนทุกคนดีแบบโอเวอร์จริงๆ= =''')

ป.ล.3 หัวใจเครื่องจักรขอปัดไปอย่างน้อยวันศุกร์ งานด่วนเข้าชั่วคราวค่ะ = =

ป.ล.4 อยากคุยปล่อยผี อยากอ่านฟุตสึเอย์เรทๆ อยากเรียนดาบสองมืออีกครั้ง อยากเล่นบาสพังแป้น อยากซื้อหนังสือแบบไม่ต้องกลัวงบหมด อยากนอนกลิ้งๆใส่สล็อต อยากเขียนฟิกให้จบ อยาก อยาก อยากหนีความจริงครับ

ป.ล.5 คิดว่าจะย้ายวิชาเลือกไปเรียนเทคนิคปฏิบัติการ แล้วแบบนี้เนโครโฟเบียดิฉันจะกำเริบมั้ยคะ (กระดูกคนและทารกดองในห้องชีวะ//สะพรึง)