===========================================

Chapter 1

'บางที ผมคงมีค่าน้อยกว่าเงาของเขา'

ผู้สร้าง ได้บอกตั้งแต่เมื่อแรกเริ่มลืมตาในฐานะหุ่นยนต์ ว่าเขาไม่ได้เกิดขึ้นมาเนื่องจากเหตุผลทางพาณิชย์ หรือเพียงเพราะอยากได้ชื่อว่าเป็นผู้สร้างมนุษย์ประดิษฐ์ การมีตัวตนของแมทธิว มาจากเหตุผลที่เรียบง่าย เพียงแค่ ความรักของคนสองคนเท่านั้น

'คนคนนั้นอยากให้นายใช้ชีวิตแบบธรรมดา ลืมได้ก็ลืมไปเสียเถอะ คำว่ามนุษย์ประดิษฐ์อะไรนั่น ตอนนี้นายคือแมทธิว วิลเลี่ยม น้องชายอีกคนของฉัน' มือใหญ่ทาบสัมผัสบนเรือนผมสีเดียวกับตน

'แค่ดูและตัวเองและอีกฝ่ายให้ดี เท่านี้พวกฉันก็พอใจแล้ว' พี่ชาย ผู้ที่สร้างเขา บอกไว้แบบนั้น

'แมท หรือแมทธิว แปลว่าของขวัญจากพระเจ้า แต่ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายขึ้น ชื่อของนายหมายถึงความปรารถนาที่จะให้ผู้รับมีความสุข' รอยยิ้มอบอุ่น แม้แววตาจะฉายแววกังวลใจ
'ฉันหวังว่านายจะเป็นได้อย่างชื่อนั้น แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังสามารถรักษารอยยิ้มของตนเองเอาไว้ได้' เขาได้แต่จดจำ และรับคำไปเพราะความไม่รู้ จนกระทั่งเขาได้พบกับคนคนนั้น ที่พี่ชายบอกไว้ . . .

แมทธิวรู้สึกว่า มันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน ที่จะทำให้อีกฝ่ายมีความสุขได้ โดยที่ตนเองไม่ต้องทุกข์ใจ

ใช่ว่าคนคนนั้นจะผลักไสไล่ส่งเขา --ซึ่งหากเป็นเช่นนั้น อะไรอะไรคงจะง่ายดายกว่านี้ -- แมทธิวยังคงได้รับการปฏิบัติตอบดังเช่นมนุษย์ทั่วไป แม้ในช่วงแรกทุกอย่างจะดูขลุกขลักไปเสียบ้าง แต่ทั้งเขาและคนคนนั้นก็คล้ายว่าจะมีความสุขดี
หลายครั้งที่รู้สึกว่า อีกฝ่ายเว้นระยะความสัมพันธ์เอาไว้ สมองกลก็อธิบายว่า เป็นเรื่องธรรมดา ที่มนุษย์จะเว้นระยะห่างไว้สำหรับกันและกัน

'ขืนติดกันเป็นแฝดสยามก็หายใจไม่สะดวกน่ะสิ' น้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดีของพี่ชายกับมืออุ่นๆช่วยคลายความกังวลใจของเขาไปได้บ้าง

แมทธิวหวังว่า เมื่อได้ใช้ชีวิตร่วมกันนานขึ้น ช่องว่างนั้นจะแคบลงมาบ้าง ผู้มีร่างเสมือนมนุษย์ไม่ได้คิดว่ามันจะอันตรธานหายไป แต่ก็ไม่ได้คาดว่า จากเส้นคั่นบางๆ จะกลายเป็นกำแพงสูงใหญ่ที่ไม่อาจข้ามไปได้เลย . . .

เขาเคยคิดว่า อาจเพราะตนเองเป็นหุ่นยนต์ ทำให้อีกฝ่ายไม่อาจคบหาได้อย่างสนิทใจ แต่แล้ว คำตอบของการคาดการณ์คือไม่ใช่ เมื่อเขาได้พบสิ่งที่เรียกว่า ภาพถ่ายแห่งความทรงจำ . . . . .

มันเป็นรูปหมู่ในวันขึ้นปีใหม่ที่ไม่มีอะไรสะดุดตา แต่บรรยากาศนุ่มนวลในกระดาษอัดน้ำยาเคมีนั้นดึงดูดความสนใจตั้งแต่แรกเห็น . . . .

เขาไม่มีโอกาสได้ถามและไม่คิดจะถาม ถึงเหล่าบุคคลในรูปนั้น เพราะการที่มันถูกใส่กรอบอย่างดี และวางไว้ในจุดที่เห็นได้ชัดที่สุดบนโต๊ะทำงาน ก็น่าจะบอกถึงความสำคัญได้เพียงพออยู่แล้ว

แต่แล้ว สิ่งที่อยากรู้ก็ได้รับการบอกเล่า ในบ่ายวันหนึ่ง ที่เหมือนกับทุกครั้งที่เข้าไปตรวจสภาพร่างกาย

แมทธิวสังเกตเห็นภาพถ่ายดุจเดียวกันนี้ ได้รับการขยายและแขวนอยู่ในห้องรับแขกที่เขาไม่เคยได้สำรวจ คงเพราะสายตาที่เจือไปด้วยความสงสัยนั้น. . .

"สนใจเหรอ แมทธิว" ได้ยินเสียงพี่ชายที่เดิมตามมาเอ่ยถาม
"..ครับ" ก่อนที่จะได้คิดคำแก้ตัวอะไรไป ปากที่ไวกว่าสมองกลก็ชิงตอบไปเสียแล้ว

"ถ่ายตอนงานเลี้ยงส่งท้ายปีน่ะ ตอนนั้น.. เป็นครั้งสุดท้ายที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้ากันด้วย" น้ำเสียงพี่ชายฟังคล้ายทอดถอน แต่เพราะความสงสัยที่ถูกจุดขึ้น ทำให้เขาไม่อาจระงับคำถามได้

"ครั้งสุดท้าย . . ." ถ้าตาไม่ฝาด ริมฝีปากของชายที่ยืนข้างเขาสั่นระริก

"ฮื่อ สิบกว่าปีก่อนล่ะมั้ง" เขารู้ ว่าพี่ชายจงใจเลี่ยงคำถาม

"นี่ไง.. ฉัน" ชี้ไปยังเด็กหนุ่มคนหนึ่งในภาพ เรือนผมสีทองสลวยที่ยาวกว่าปัจจุบันถูกรวบมัดไว้อย่างหลุดรุ่ย ดวงตาสีน้ำทะเลยังคงเป็นประกาย กับรอยยิ้มเยื้อนคุ้นตา
พี่ชายที่อยู่ข้างๆ ดูแล้วแทบไม่เปลี่ยนไปจากในภาพถ่ายเลยแม้แต่น้อย ที่เพิ่มขึ้นมามีเพียงความสูงและเคราหรอมแหรม ในช่วงโหมงานจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเท่านั้น
"ส่วนนี้ อัลเฟรด" คนคนนั้นก็เกือบจะไม่เปลี่ยนแปลงเช่นกัน เพียงรอยยิ้มกว้างที่หายไป และแว่นสายตาที่เพิ่มขึ้นมา

"แล้วก็.. อาเธอร์" ราวกับเป็นศูนย์กลางของภาพ เด็กหนุ่มผมสีทองร่างแบบบางนั่งไขว้ขาด้วยท่าทางสง่า แม้ติดซีดเซียว แต่ผิวแก้มก็ยังระเรื่อด้วยเลือดฝาด เขายิ้มกว้าง...
และ ถึงจะดูไม่สนใจซึ่งกันและกัน --ฟรานซิสยังคงหยอกเย้ากับเด็กสาวอีกคนที่กำลังเมาได้ที่ -- หากแต่ มือของคนทั้งคู่กลับเกาะกุมแน่น ไหล่ยังคงแนบชิด เหมือนไม่ได้เป็นเพียงแค่มิตรสหายหรือคนรู้จักที่มาร่วมเลี้ยงฉลอง

"โชคดีที่หมอนั่นเมานิดหน่อย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีโอกาสได้รูปที่ยิ้มกันทุกคนแบบนี้" ฟรานซิสยังคงเล่าด้วยน้ำเสียงขบขัน แต่แมทธิวกลับจับได้ถึงกระแสประหลาดที่แทรกลึก ดวงตาสีฟ้าเข้มโรยแสง ปลายนิ้วสั่นระริกแตะลงบนกระจกอาบแพรฝุ่น ลากไล้อ้อยอิ่ง กริยานั้นมีแววอาลัยอย่างเปิดเผย

คนสำคัญ . . . . .

ถึงกระนั้น สิ่งที่ทำให้คำถามที่ตั้งมาแต่ต้นกระจ่างได้มากที่สุดกลับเป็นสายตาของอัลเฟรด แม้จะเสมองไปทิศอื่น แต่สิ่งเดียวที่นัยน์ตาคู่นั้นจับจ้องกลับเป็นร่างแบบบาง นัยน์ตาสีมรกต

อาจจะไม่รู้ตัว หรือไม่สนใจ ไม่เช่นนั้นก็รู้แต่ทำอะไรไม่ได้ มือของผู้มากวัยกว่าทั้งสองจึงยังแนบกระชับกันต่อไปเช่นนั้น

คงเพราะเช่นนั้น นัยน์ตาสีฟ้าสดของคนในภาพถ่ายจึงได้ฉายแววบางอย่างที่ตัวเองยังไม่รู้จักและไม่เคยเห็นนับแต่อยู่ด้วยกันมา มันเต็มไปด้วยความปวดร้าว คะนึงหา และบางที อาจเปี่ยมไปด้วยสิ่งที่เขาไม่เคยเข้าใจ --ความรัก--

ไม่แน่ว่า อาเธอร์อาจเป็นคนสำคัญของอัลเฟรด . . .

แต่ หากเป็นเช่นนั้น ความสัมพันธ์ของอาเธอร์และฟรานซิสจะเป็นเช่นไร ในเมื่อ คนสำคัญในรูปแบบของคนรักเป็นเรื่องของคนสองคนเท่านั้น หาใช่สาม... สี่.. หรือห้า

เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับความคิดของตัวเอง จนแทบไม่ได้ยินเสียงของพี่ชายที่กล่าวถึงคนอื่นๆในภาพ
การตรวจร่างกายในวันนั้นผ่านไปได้อย่างไร ก็จำไม่ได้แล้ว แมทธิวรู้แต่ว่า ใจเขาจดจ่ออยู่กับเรื่องนั้น สงสัย... จนไม่อาจเก็บคำถามไว้กับตัวได้

แต่ปฏิกิริยาของอัลเฟรดเป็นสิ่งที่อยู่เหนือการคาดการณ์ ทั้งที่เตรียมใจไว้แล้วว่าอัลเฟรดอาจจะหงุดหงิดหรือไม่พอใจที่เขาไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวเช่นนี้ แต่สิ่งที่เขาไม่ได้พร้อมรับมือคืออารมอันเกรี้ยวกราดและความหมองเศร้าที่ถูกเร้นเอาไว้

"รู้มาจากฟรานซิสใช่มั้ย"
"ค.. ครับ" ครั้งแรก ที่เขารู้สึกกลัวนัยน์ตาคู่นั้น แม้จะเป็นสีฟ้าเช่นเดียวกับพี่ชาย แต่กลับร้อนรุ่ม หาใช่เย็นใจเหมือนมหาสมุทรเลย

อัลเฟรด เหมือนคิมหันต์สีฟ้าคราม เต็มไปด้วยแสงแดดและไอร้อน ที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่หาญกล้าเผชิญอย่างไม่กลัวเกรง

"ไงล่ะ ไปถามอะไรมาอีก รู้อะไรมาล่ะสิถึงได้พูดกับฉันแบบนี้ มือที่สามใช่มั้ย ไปยุ่มย่ามทั้งๆที่เขารักกันล่ะสิ มาทีหลังแต่ก็ยังอยากไปแทรกตรงกลางหรือไง ตอบฉันมาซี่ แมทธิว นายไปซอกแซกจนรู้อะไรมา"
มือนั้น แข็งยิ่งกว่าคีบเหล็ก บีบต้นแขนเขาจนเจ็บ ถูกเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

"ปล.. เปล่าครับ ผมแค่ไปเห็นภาพถ่ายแบบเดียวกับบนโต๊ะคุณที่บ้านพี่ฟรานซิส เขาเลยเล่าให้ฟังว่าใครเป็นใคร" แววตาของอัลเฟรดเต็มไปด้วยความระแวง ไม่เชื่อถือ
อึดใจหนึ่ง เขาถูกจ้องหน้า --มันคงเป็นช่วงลมหายใจที่ยาวนานมากหากเขาเป็นมนุษย์ -- ดวงตาของอัลเฟรดกร้าวจัดจนนึกหวั่น ดุดันราวกับจะหักคอเขาเสียตรงนั้น แต่แล้ว มือที่ยึดไหล่เขาไว้ก็กลับปล่อยออก

"ต่อไปอย่าถาม อย่ายุ่งกับเรื่องนี้อีก มันไม่ใช่เรื่องของนาย" ชายผมทองทิ้งท้ายก่อนผลุนผลันออกจากที่พักไป

แมทธิวจำได้ว่า คืนนั้นอัลเฟรดกลับมาพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งจัดราวกับอาบมันต่างน้ำ เมาหนัก และอาเจียนรดเขาที่ช่วยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
เช้าวันรุ่งขึ้นที่อัลเฟรดตื่นมา เขาก็กลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แมทธิวรู้ ว่าชายคนนั้นจงใจทำเป็นลืมเรื่องที่ถูกถาม และเขาก็ไม่โง่พอที่จะพยายามรื้อฟื้นหรือเซ้าซี้ต่อ ทั้งสองยังคงใช้ชีวิตดังปกติเช่นที่ผ่านมา

รอยช้ำที่ถูกบีบรัดเลือนหายไปในเวลาไม่กี่วัน
ทว่า นับแต่นั้น ก็ราวกับระยะห่างของเขาและคนคนนั้นค่อยๆกว้างขึ้น กว้างขึ้น จนเกินกว่าจะเอื้อมถึง

แม้จะอยู่ร่วมชายคาเดียวกัน แต่ก็ราวกับห่างสุดขอบทวีปก็มิปาน

หลายปีต่อมา แมทธิวจึงได้รู้ว่า ความรักมีหลายลักษณะ และหลากความหมาย ไม่จำเป็นต้องจำกัดไว้เพื่อคนสองคน

มนุษย์ประดิษฐ์รู้สึกว่า มันเป็นสิ่งที่ซับซ้อนเกินกว่าหุ่นยนต์อย่างเขาจะเข้าใจ

แต่อีกสิ่งที่ไม่อาจหาคำตอบได้ ว่าเหตุใดจึงรู้สึกเจ็บปวดนัก ทั้งที่เขาไม่ได้มีก้อนเนื้อที่ทำหน้าที่สูบฉีดโลหิตอยู่ในอกที่เต็มไปด้วยเครื่องกล

กับทุกครั้งที่ระลึกว่า ความทรงจำบางอย่าง ก็สำคัญกว่าสิ่งที่ยังอยู่เป็นปัจจุบัน . . . . .