[Fic] Mechanical Heart หัวใจจักรกล

[Fandom] Axis Power Hetalia 

[Chapter] 0

[Rate] PG-15

[Gense] AU , (พยายามจะให้เป็น)Drama

[Pairing] ??? X Matthew , ??? X ??? X ???   

[Note] 

- หัวฟิกจะอัพเดทเรื่อยๆตามเนื้อเรื่อง ณ ขณะนั้นนะคะ =w= (ดังนั้นเจ้าไตรปรัศนีย์จะค่อยๆเฟดไปทีละตัวแน่นอนค่ะ)

- ส่วนเรท คิดว่าไม่ว่ายังไงก็คงไม่เกินนี้ เน้นบีบตับมากกว่าเรทร้าวรานค่ะ//หัวเราะ

===========================================

Prologue

' ผมแค่อยากได้ยินคุณ เรียกชื่อผมบ้าง . . . . . '

ฟันเฟืองยังคงหมุนไป
เสียงเครื่องจักรที่คงทำงานอยู่ในร่าง ตอกย้ำชัด ถึงความไม่มีชีวิต . . .

แมทธิวไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร และจะจบลงเมื่อไหร่

ความร้อนรุ่ม กระวนกระวาย ที่ผุดวาบ ปั่นป่วนเจียนคลั่งระคนแปลบปลาบร้าวลึกในอก

ทุกข์ทรมาน ทุกครั้งที่ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยคำว่า 'อาเธอร์'

กับอีกหนึ่งความรู้สึก ที่ไม่อาจนิยาม ที่เขาได้แต่บอกตัวเองว่า มันเป็นเพียงความอิจฉา

ลวงใจ หลอกตนไปเช่นนั้น
ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ใช่ ทั้งที่รู้ดีว่าสิ่งนั้นคืออะไร

แต่ มันจะเป็นความรักได้อย่างไร ในเมื่อสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ เขาไม่มี . . . . . .

เจ้าตุ๊กตาเอย
เจ้าหมายรอนเร่ร้างสู่หนไหน
สองเท้าก้าวย่ำนำกายไป
เจ้าตามหาสิ่งใดจึงออกจร

เจ้าตุ๊กตาเอย
ใช่ไหม? เจ้าเคยฝันยามแอบหมอน
คนในคะนึงซึ่งโหยหาและอาวรณ์
ซ้ำซ้อน ตอกย้ำ ทุกค่ำคืน

เจ้าจึงออกเดินทางไปข้างหน้า
ไขว่คว้าไม่ว่าหลับตื่น
ไร้พรั่นหวั่นลมที่โหมครืน
ฤๅเกลียวคลื่นม้วนที่ฉุดยุดวิญญาณ์

เจ้าตุ๊กตาเอย
ฤๅเหตุนี้เจ้าจึงออกเดินทางเฝ้าตามหา
ใครสักคน ในฝันที่ผ่านตา
ที่จักช่วยเยียวยาซากหัวใจ

AH หรือ Artificaial Human มนุษย์ประดิษฐ์ ความฝันตลอดกาลของมนุษยชาติผู้ปรารถนากระทำการทัดเทียมพระเจ้าสักครั้ง

แม้ปัจจุบัน การมีหุ่นยนต์ที่สามารถทำหน้าที่ได้ดังมนุษย์จะเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้ว หากแต่ การจะทำให้หุ่นยนต์สักตัวเป็นมนุษย์ ที่มีความเป็นมนุษย์อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ กลับเป็นเรื่องยากจนไม่มีใครสามารถสร้างได้สำเร็จ

AH สิ่งประดิษฐ์ในอุดมคติผู้มีรูปลักษณ์เช่นมนุษย์ทุกประการ มีสมอง ปฏิภาณ การเรียนรู้และการจดจำ ซึ่งนำไปสู่การขบคิดเพื่อแก้ไขปัญหาด้วยตัวเองเฉกคนทั่วไป สามารถโต้ตอบ มีความกระหาย ความต้องการ และการยับยั้งชั่งใจ มีอารมณ์ ความรู้สึก และหัวใจ ที่ไม่ได้มีไว้เพียงสูบฉีดโลหิตเทียม

แต่เพราะเงื่อนไขที่เกินกว่ามนุษย์จะทำได้ การพัฒนาAHจึงหยุดไว้เพียงแค่การสร้างอวัยวะเทียมเพื่อรักษาผู้ป่วยที่ไม่อาจหาผู้บริจาคได้ทันท่วงที

หากมีคำกล่าวว่าในความแน่นอน คือความไม่แน่นอน ในความไม่แน่นอน คือความแน่นอน

ในความเป็นไปไม่ได้ ความเป็นไปได้อันน้อยนิดจึงเกิดขึ้นเพื่อพิสูจน์วาจานั้น

หลายสิบปีหลังจากที่สมาคมวิจัยต่างๆได้หมดความสนใจในการพัฒนาหุ่นยนต์ในอุดมคตินั้นแล้ว AH001 มนุษย์ประดิษฐ์คนแรกและคนเดียวได้ถือกำเนิดขึ้นจากห้องทดลองส่วนตัวใต้ดิน เขาเป็นหุ่นยนต์ซีรีย์77 ของผู้สร้าง

แม้ไม่อาจมีชีวิตที่สมบูรณ์ตามทฤษฎีได้อย่างมนุษย์ แต่เขาก็มีคุณสมบัติครบถ้วนทุกประการ

และ หุ่นยนต์ตัวนั้นก็คือแมทธิว . . .

TBC

===========================================

[Postscript]

- แอบอยากเขียนเรื่องอารมณ์ประมาณนี้มานานแล้วล่ะ//หัวเราะ พอดีได้เจออะไรๆที่มาจุดไฟเก่าๆให้ติดเข้าบวกกับบรรดาเพลงที่ไซโค+เดจาวูพล็อตที่ระเกะระกะอยู่ในหัวเสียเหลือเกิน ฟิกนี้ก็เลยได้ออกมาเป็นตัวหนังสือเสียที

- ขอบคุณน้องโก้ Coco มากเลยนะคะ ที่ร่วมรับฟังคำบ่น เป็นที่ปรึกษา (รวมทั้งฟังสปอยล์อย่างเอือมระอา ว่าเมื่อไหร่อินี่จะเข็นจนจบบทเสียที ฮา)

- บทนำสั้นน่าฆ่าตายสุดๆ OTL ถ้าเทียบกับเพลงก็เหมือน Prelude สั้นๆนั่นแหละค่ะ จริงๆตั้งใจจะยุบไปรวมกับตอนที่หนึ่งแล้ว แต่เนื่องจากว่าอารมณ์เรื่องจะขัดกันมากเกินไป เลยต้องแยกมาปูเรื่องเป็นบทนำสั้นๆต่างหากค่ะ =w=

- เม่ยจะพยายามอัพฟิกให้บ่อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ แต่เนื่องจากว่าต้นฉบับนั้นเขียนลงในสมุด รวมทั้งตอนนี้เปิดเทอมแล้ว (การบ้านและกิจกรรมกำลังท่วม) ทำให้บางครั้งอาจเกิดความล่าช้าเนื่องจากไม่มีเวลาพิมพ์ลงคอมได้ค่ะ ดังนั้นก็ ถ้ารู้สึกว่าอัพช้า ก็ตบกระโหลกทวงทางเอ็มเลยนะคะ ฮา

- ฟิกนี้พลีชีพเขียนสุดติ่ง แพร์หลักแรร์มาก (แต่ใครที่เข้าบล็อกนี้เป็นประจำ น่าจะรู้แหละว่าใครกับแมท //หัวเราะ เงียบๆกันไว้ก่อนนะคะ) ส่วนแพร์รองเกิดจากความรักความชอบส่วนตัวที่ไม่ว่ายังไงก็โยนคุณท่านทั้งสองทิ้งไปไม่ได้อยู่ดี ส่วนไส้ติ่งที่โดนขีด(เรียกซะน่าเกลียด) ออกตัวไว้ก่อนนะเคอะ ว่ามีเพื่อเป็นปมให้เรื่อง หาได้หมายความว่าอิเม่ยเปลี่ยนลัทธิเปลี่ยนสายแล้วแต่อย่างใด เรายังโซโฮกกับคู่เดิมและคนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงค่ะ