(แอบสปอยล์นะเจ๊อะ)

คุณจะทำยังไง ถ้าได้เจอเจ้านายโรคจิตแบบนี้?

เพิ่งดูหนังเรื่องนี้จบไปด้วยความบ้าค่ะ พักนี้ชักจะกลับมาเป็นมูฟวี่มาเนียอีกรอบแล้ว//หัวเราะ เมื่อวันก่อนเป็นอมาเกดอน เมื่อวานก็Night at the meseum2 พรุ่งนี้ดูเรื่องอะไรดี =w=

นางมารใส่ปราด้า(แปลตรงตัวชิบ) เป็นภาพยนตร์ที่เม่ยประทับใจตั้งแต่ได้ดูพรีวิว+ทอล์กเบื้องหลังตอนก่อนฉาย(ราวๆเดือนกันยา ปีสี่เก้า) รู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่น่าจะสนุกดีนะ ยิ่งตอนนั้นที่ได้ดูพรีวิวกับทอล์กไปนี่ยิ่งอยากดู แต่มันเกิดเรื่องวุ่นๆในช่วงเดือนนั้นนิดหน่อย กว่าจะนึกขึ้นได้ กว่าจะได้หามาดู ก็ปาเข้ามาสามปีแล้ว

ไม่ผิดหวังจริงๆค่ะ สำหรับเรื่องนี้

ชอบมิรันด้ามาก(คนที่สอง ผมสีเงิน) แว้บแรกที่เห็นรู้สึกว่าทำไมฟีลเหมือนคุณวีวี่จังวะ (ฮา) แต่ว่าพอดูๆไปแล้ว กลับประทับใจมิรันด้าเอามากๆ

เธอเป็นเวิร์กกิ้งวูแมน เป็นคนที่ทำงานเป็น เก่ง ร้าย และพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้งานออกมาเพอร์เฟ็ค แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็พร้อมที่เกรี้ยวกราด หรือทำร้ายจิตใจผู้ใต้บังคับบัญชาได้ทุกเมื่อหากงานออกมาไม่ได้อย่างที่หวัง

อาจเป็นข้อเสียนะ แต่เม่ยก็ชอบที่เธอพร้อมที่จะมุ่งไปข้างหน้าตลอดเวลา

แต่เรื่องนึง ที่แอนเดรีย(นางเอกของเรื่อง)พูดไว้ แล้วเม่ยรู้สึกว่าโดนมาก ก็คือ "ถ้าเกิดมิรันด้าเป็นผู้ชาย มันจะดีกว่านี้"

คือ คนมองว่าเธอเป็นนางมาร เป็นคนที่จู้จี้ เพราะเธอเป็นผู้หญิงยังไงล่ะ ถ้าเป็นผู้ชาย คนจะมองแค่ว่า เธอทำงานเก่ง ต่อให้โหดต่ก็ทำงานได้ดี อะไรแบบนั้น (ภาพลักษณ์กับมุมมองทางเพศเป็นอะไรที่แก้ไม่ได้จริงๆสินะ)

แล้วก็ รู้สึกว่าเธอแอบซึนเอามากๆ ฮา

เธอไม่เคยชมใครค่ะ แต่ตอนใกล้จบเรื่องเธอชมแอนเดรีย นางเอกของเรื่อง ว่าแอนเดรียนอกจากจะคิดถึงว่าคนอื่นต้องการอะไรและตัวเองต้องทำอะไร เธอยังรักษาความเป็นตัวของตัวเองได้อีกด้วย

จี๊ดไปนิดหน่อยเหมือนกัน ตอนที่แอนเดรียเปิดประตูรถ เดินหนีมิรันด้าออกมา พอมิรันด้าโทรตาม เธอก็โยนมือถือตัวเองลงบ่อน้ำพุของปารีส เป็นการบอกกลายๆว่าฉันลาออกแล้วนะ อะไรแบบนั้น คือ ไม่ต้องด้วยคำพูด แต่ว่า คิดว่าถึงเวลา ฉันก็จะไปเลย

คิดว่ามิรันด้าน่าจะรักแอนเดรียอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น

รู้สึกว่าเธอน่ารักมากกก ก็ตอนที่ว่า แอนเดรียไปสมัครงานใหม่ เป็นนักข่าวแบบที่ใจตัวเองหวัง ก็โดนบก.ของทางโน้นถามมาว่า ทำไมอยู่ที่รันเวย์(นิตยาสารของมิรันด้า)ได้ไม่ถึงปี แอนเดรียก็ตอบประมาณว่า คิดว่าตัวเองทำงานได้ไม่ดีพอ อะไรแบบนั้น

บก.ของนิวยอร์คมิเรอร์ตอบกลับมาว่า "ทางเราได้โทรไปเช็กกับที่รันเวย์ แล้วมิรันด้าก็แฟ็กส์กลับมาว่า

คุณเป็นผู้ช่วยที่น่าผิดหวังมากที่สุด

และ ผมคงเป็นไอ้งั่ง ถ้าไม่รับคุณเข้าทำงาน"

ป้ามิ๊~~~~~~~ ป้าน่ารักโคตรรรรร แบบ โอย เข้าใจคำว่าน่าผิดหวังมากที่สุดทันทีเลย คือ มิรันด้าหวังว่าจะให้แอนเดรียอยู่ทำงานกับเธอต่อไป แต่แอนเดรียก็ลาออกซะได้

แล้วขำกว่านั้น ตอนที่เอมิลี่ ผู้ช่วยเบอร์หนึ่งของมิรันด้าบอกกับผู้ช่วยเบอร์สองคนใหม่(ที่มาแทนแอนเดรีย)ว่า ทำงานให้ดีๆ เพราะเธอมาแทนที่คนที่ทำงานเก่งที่สุด (หมายความว่ามาตรฐานป้ามิจะเข้มงวดขึ้นกว่าเดิมแน่นอน ฮา)

ตอนแรกๆแอบเซ็งกับแอนเดรียนิดหน่อยที่เธอฟูมฟายว่ามิรันด้าโหดกับเธออย่างโน้นอย่างนี้ แล้วก็ทำตัวหัวสูงประมาณว่าฉันอยากเป็นนักข่าว แต่ฉันก็อุตส่าห์ลดตัวมาทำงานเป็นผู้ช่วยของมิรันด้าแล้วนะ อะไรแบบนั้น

แต่พอเจอไนเจลสอนเข้าไปทีเดียว เธอเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แล้วก็พร้อมลุยกับทุกอย่างเลยล่ะ เจ๋งมาก

เรื่องนี้แนะนำให้ดูเวลาที่รู้สึกท้อ หรือรู้สึกว่าอะไรๆมันก็แย่ไปหมด พอจบแล้ว บางทีอาจจะรู้สึกอยากเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นบ้างก็ได้ เนอะ^w^

ช่วงนี้อยู่ในสภาวะหมดไฟ หมดกำลังใจ หมดอารมณ์ หมดความคิดสร้างสรรค์ หมดแรงบันดาลใจ (ว่าแบบเสื่อมๆคืออยู่ในวัยใกล้หมด_ _ _<<<บ้า!!!) 

มีความสุขกับการทำหน้าเบื่อโลกไปวันๆเสียจริง

//หัวเราะแบบไร้เหตุผล

ชักบ้าเพี้ยนขึ้นทุกวันซะแล้วค่ะ รู้ว่าคิดมากไปกับเรื่องบางเรื่องก็ไร้ประโยชน์ แต่ก็ยังทู่ซี้คิดมันต่อไปอยูได้นะ

คนเรานี้หนอ

อยากถอนใจแล้วด่าตัวเองสักสามภาษาจัง

อาอูว พรุ่งนี้ก็เริ่มเรียนพิเศษแล้ว ชีวิตสนุกสนานแน่ๆ//หัวเราะ

อะไรที่คิดไม่ตกก็ทิ้งๆไปก่อน ทำเท่าที่ทำได้ ทีเหลือก็ สู้แค่ตายละกัน นิ~

ป.ล. ลุ้นอยู่ว่าคุณสุดที่รักจะได้เข้ามาฝึกงานที่ศิริราชหรือเปล่า ถ้าได้เจอกันจริงๆก็ดีสิน้า

ป.ล.2 ปิดเทอมนี้ติดหนี้ฟิกสามเรื่อง อาอูว เคลียร์ให้ทันๆๆๆ

ป.ล.3 เดดไลน์เริ่มใกล้เข้ามา อุ //ทรุด ยังไม่คืบหน้าเลย เป๊ดดดด

ป.ล.4 เหลือหนังสือที่ต้องเคลียร์ก่อนเปิดเทอมอีกเจ็ดเล่ม จะอ่านจบมั้ยวะคะ

ป.ล.5 โก้คะ พี่ได้โดเบย์กะมาอีกเรื่องล่ะ =w= วันไหนออนเอ็มจะส่งให้น่อ