[Fic] Please, kill me with your mercy hands

[Fandom] Bleach

[Rate] 22+

[Genre] AU; Incest & Guro

[Warning] ฟิกนี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับความรักของเพศเดียวกัน ความรุนแรง ความรักที่วิปริต และเรื่องที่ค่อนข้างผิดศีลธรรม ไม่เหมาะกับผู้ที่มีอายุไม่ถึง 22ปี หรือมีวุฒิภาวะไม่เพียงพอ หากคิดว่าตนเองรับไม่ได้ กรุณากดกากบาทมุมขวา เพื่อปิดเอนทรี่นี้ลงเสีย ขอบคุณค่ะ

[Note] เริ่มหมดมุกจะอัพ ขออนุญาติขุดฟิกเก่า(ที่ไม่เคยลงบล็อก)มาเล่าใหม่ เขียนไว้ตั้งแต่ต้นเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว ลงครั้งแรกที่บอร์ดDBBค่ะ

------------------------------------------------------------------------





น่าประหลาดเหลือเกิน ที่ความรู้สึกอยากทะนุถนอม มาพร้อมกับความรู้สึกอยากทำลาย.....











แต่ไหนแต่ไรมา ตั้งแต่จำความได้ ก็มีแต่พี่เท่านั้นที่อยู่ในชีวิต แม้จะไม่มีใครต้องการ แม้จะถูกเรียกว่าสวะ แต่ก็ยังมีพี่เท่านั้นที่คอยดูแล ปลอบโยน อยู่เคียงข้างในวันร้ายๆ
พี่เป็นทุกอย่างให้คนบัดซบที่ใช้ชีวิตบัดซบๆอย่างผม เป็นยิ่งกว่าเพื่อน ยิ่งกว่าพี่ชาย ยิ่งกว่าคนในครอบครัว เกินที่จะเรียกด้วยคำไหนไหน






พี่ คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต









เรือนผมนุ่มสีทองเฉกแสงตะวัน นัยน์ตาสีเปลือกไม้คู่สวย น้ำคำที่อบอุ่น ทุกสิ่งหลอมรวมเป็นตัวตนของพี่


รอยยิ้ม.....
น้ำเสียง.....
แววตา.....

งดงามยิ่งกว่าทูตสวรรค์




ทั้งๆที่เป็นพี่น้องกัน แต่ผมกลับไม่มีอะไรที่เหมือนพี่สักอย่าง






เส้นผมสีประหลาด.....
ดวงตาที่วาวโรจน์และทอแสงไม่ต่างจากสัตว์ร้าย.....
รอยยิ้มบิดเบี้ยวชวนสะอิดสะเอียน.....








ทุกอย่างที่เป็นตัวผม ขัดกับทุกสิ่งที่เป็นตัวพี่ ทุกคนพยายามลี้ห่างผม ในขณะเดียวกัน ทุกคนก็พยายามเข้าใกล้พี่




แม้จะถูกมองว่าไม่ต่างอะไรจากอสูรร้าย แต่ผมก็ยินดีเป็น เพื่อหลีกทางให้พี่ ที่สูงส่งและสง่างามได้เป็นเช่นนั้นตราบนานเท่านาน
อสูรร้ายที่คอยเฝ้ามองทูตสวรรค์ แม้จะทำได้เพียงเฝ้ามองแต่ก็สุขใจ เพราะเชื่อมั่นและแน่ใจว่าในสายตาทูตสวรรค์จะมีเพียงตน







แต่แล้ว วันหนึ่ง นัยน์ตาของทูนสวรรค์ก็เปลี่ยนไป งดงามและเป็นประกายสดใสยิ่งกว่าเก่า รอยยิ้มที่เคยมีสยายกว่าเช่นคนมีความสุขยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ยิ้มแบบที่ไม่เคยมอบให้ผม ไม่เคยมอบให้ใครที่ไหน

พี่กำลังมีความรัก.......





เจ็บปวดนัก แต่รู้ตัวดี ว่าคนที่พี่รักไม่ใช่ผม


ในดวงตาของทูตสวรรค์ไม่ได้มีอสูรร้ายอีกต่อไปแล้ว...........










หมดความรู้สึกอยากที่จะหายใจต่อ.....



ชีวิตที่เฝ้าประคองไว้ก็เพียงแค่ได้มองโลกร่วมกับพี่ หัวใจที่ยังเต้นแผ่วๆอยู่นี้ก็มีไว้เพียงเพื่อรักพี่ ได้โปรดเถอะ ได้โปรดฆ่าผมเสีย โปรดปลิดชีวิตโสมมนี้ด้วยมือของพี่ อย่าปล่อยให้ร่างกายที่ไร้วิญญาณนี้ต้องทนทรมานต่อไปอีกเลยหากพี่ไม่รักผมแล้ว



ฆ่าเถอะ ฆ่าด้วยมืออันอ่อนโยนคู่นั้น แล้วผมจะได้ปิดม่านละครชีวิตอันแสนทุเรศนี่เสียที









เพราะเหตุใดกัน ทั้งๆที่สายตาผมมีแต่พี่ ชีวิตผมมีแต่พี่ ในหัวใจผมก็มีเพียงพี่ แล้วเหตุใดพี่ถึงไม่รักผมบ้างเลย!!!




ผมพร่ำถามพี่หลายต่อหลายครั้งแต่ก็พี่ยังไม่ยอมให้คำตอบ ดวงหน้าคมสวยที่หลงรักสะบัดหนียามถูกรุกเร้า มือที่เคยโอบกอดกลับดิ้นรนปัดป้องยามร่างผมลงทาบทับ ริมฝีปากนุ่มที่ถูกรุกรานนั้นไม่ได้มอบความอ่อนหวานนุ่มนวลอย่างที่เคยเฝ้าฝันถึง มันเต็มไปด้วยความรังเกียจและการดิ้นรนขัดขืน หัวใจผมเจ็บแปลบไม่แพ้ปลายลิ้นที่สัมผัสคมฟันของพี่เมื่อรู้ว่าริมฝีปากนี้ได้มอบความรักและความอ่อนโยนให้ใครอื่นอย่างที่ผมไม่เคยได้






ขอบตาร้อนผ่าว ก้อนเนื้อในอกบีบรัดกระหน่ำไม่ต่างจากจังหวะการเต้นระริกของเส้นเลือดใหญ่ที่สัมผัสผ่านนิ้วหัวแม่มือ เสียงลมหายใจขาดห้วงด้วยความทรมานจากร่างข้างใต้ เรียวปากบางขยับเอ่ยคำพูดที่จับไม่ได้ศัพท์ ไม่อยากฟัง ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น

แม้แต่คนโง่ก็ยังรู้ ว่านั่นคงเป็นคำตัดพ้อต่อว่า และคำปฏิเสธผมเป็นแน่








พอที พอเสียที อย่าตอกย้ำได้ไหม ไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว ไม่อยากได้ยินอะไรอีกแล้ว
เสียงของพี่ รอยยิ้มของพี่ ยิ่งเมื่อรู้ว่าต่อไปมันจะไม่ได้มีไว้เพื่อผมอีกก็รู้สึกปวดร้าวจนแทบคลั่ง




น้ำหนักมือที่กดแน่นเข้า

พี่กำลังดิ้นรนไขว่คว้าอากาศเพื่อยืดลมหายใจ

สีหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความทรมานกรีดลึกในใจจนเจ็บไม่แพ้ที่พี่รู้สึก










พี่ครับ ผมขอโทษ ผมรักพี่



พี่ครับ ผมขอโทษ






พี่ครับ................







ปลายนิ้วเย็นเฉียบพยายามเอื้อมมาสัมผัสหน้าผมอย่างอ่อนแรง ริมฝีปากขยับเอ่ยอะไรบางอย่างเป็นคร้งสุดท้าย ก่อนทุกอย่าง จะสูญสิ้นไปตลอดกาล













เมื่ออสูรร้ายได้รับความเห็นใจจากทูตสวรรค์ มันกลับมัวเมาหลงระเริงคิดว่าเป็นความรัก
ยิ่งเมื่อรู้ว่าทูตสวรรค์กำลังจะออกห่าง มันจึงยิ่งดิ้นรนไขว่คว้า

ฉุดรั้งปีกขาว เหนี่ยวรั้งไม่ให้ไป



สุดท้าย มันจังต้องสูยเสียทุกสิ่งไปตลอดกาล............













หยดน้ำร้อนผ่าวแต่เย็นเยียบในความรู้สึกไหลอาบแก้มลงมาช้าๆ

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะพังทลายลงไปหมดยามที่พี่สิ้นลมหายใจ





ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว..........





มือที่เอื้อมลงไปหยิบมีดผ่าตัด ยกของมีคมขึ้นมาล้อแสงไฟสลัวช้าๆ

ประกายเย็นชาที่สาดส่อง คล้ายกับแววตาของพี่ที่มองผมยามนี่นัก







คมมีดกรีดตวัดผ่านหน้า ปลายนิ้วแตะที่หางตาก่อนล้วงควักสิ่งที่อยู่ภายใน






ดวงตาสีน้ำตาลเปลือกไม้เช่นเดียวกับผม.....





เส้นเลือดและเส้นประสาทที่เชื่อมยึดหลุดติดออกมาเป็นสาย ของเหลวจากภายในไหลอาบลงมาตามเบ้าตาที่ว่างเปล่าของพี่



ปลายนิ้วค่อยๆยกสิ่งที่อยู่ในมือขึ้นมาในระดับสายตา


ต่อไปนี้ พี่จะได้มองผมแต่เพียงผู้เดียว...........









มือข้างที่ว่างเปล่าลูบไล้แก้มที่เย็นชืดอย่างแสนรักแสนเสน่หา






ผิวของพี่ ขาวเหลือเกิน


ผิวขาวแบบนี้ หากมีสีแดงมาแต่งแต้มจะงดงามเพียงใดหนอ







คมมีดค่อยๆลากกรีดซ้ำลงไปบนโหนกแก้ม เลือดที่เริ่มจับตัวข้นเหนียวค่อยๆไหลซึมออกมาช้าๆ ไหลปนเปไปกับของเหลวจากเบ้าตา อาบแก้มเลอะรินเถึงเรือนผมสีทองที่แผ่สยาย






สีขาวและสีแดง ตัดกันอย่างงดงาม


ความงามของพี่ จะเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว................














ริมฝีปากค่อยๆแนบลงบนเรียวปากบางไร้ความอบอุ่น

พี่จะไม่ขัดขืนผมอีกต่อไปแล้ว.............







ปลายนิ้วที่เปื้อนเปรอะลากไล้ไปตามริมฝีปากที่ซีดขาว แต่งแต้มสีสันให้งดงาม

มีดผ่าตัด ค่อยๆกรีดซ้ำจากโหนกแก้ม เปิดช่องปากเล็กนั้นให้กว้างขึ้น






ปากที่เปิดได้มากขนาดนี้ พี่จะบอกรักผมได้มากกว่าเดิมไหม..........












สายตาของผมลากไล้ลงมาถึงลำคอขาว รอยจ้ำแดงจากน้ำมือผมยังประทับชัดเช่นตราบาป ปลายเล็บคมค่อยๆกรีดลงไปช้าๆ ก่อนซ้ำรอยด้วยมีดผ่าตัด

คมมีดกรีดตัดเส้นเลือดใหญ่ในลำคอ ของเหลวที่เคยถูกสูบฉีดโดยหัวใจไหลอาบออกมาตามร่องรอยบาดแผล รินเลอะไหลซึมไปตามเรือนผมที่แผ่สยายเช่นรัศมีนักบุญ








สีแดง ปนเปื้อนไปกับสีทอง ทูตสวรรค์มีตราบาปเสียแล้ว.......









คมมีดค่อยๆกรีดลงซ้ำไปมาบนผิวขาวที่เปล่าเปลือย รอยแผลนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นทั่วร่างของพี่
มือผม ลากสัมผัสไปทุกส่วนดังที่เคยหวัง



พี่ไม่ขัดขืนอีกต่อไปแล้ว......




แต่เหตุใดเมื่อได้ทำตามเช่นที่หวัง กลับยังไม่มีความสุข..........









ทูตสวรรค์ผู้แสนงดงาม ลงมาที่โลกมนุษย์ เพื่อช่วยเหลืออสูรร้ายที่จ่อมจมอยู่ในวังวนแห่งความเศร้า






วันเวลาที่ผันผ่าน ความใจดีของทูตสวรรค์ ทำให้อสูรร้ายหลงรัก


เมื่อถึงเวลาจะจากไป อสูรร้ายจึงทำทุกวิถีทางเพื่อเหนี่ยวรั้งทูตสวรรค์เอาไว้


หักปีก ทำร้าย บีบบังคับให้ทูตสวรรค์อยู่เคียงข้างตน


แต่ผลสุดท้าย ทูตสวรรค์ก็ยังจากอสูรร้ายไป





จากไปตลอดกาล ไม่มีวันหวนคืน...............









มือของผม ทาบลงบนแผ่นอกที่มีแต่รอยแผลของพี่

ไม่มีอีกแล้ว สัมผัสแห่งความอบอุ่น






ปลายมีดค่อยๆกรีดลงช้าๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผ่านผิวหนัง ผ่านชั้นกล้ามเนื้อ เปิดหน้าท้องของพี่ออกจนเห็นแต่เครื่องใน
มือที่เต็มไปด้วยความผิดบาปค่อยๆแทรกผ่านพวกมันไปอย่างช้าๆ ล้วงลึกเข้าไปใต้กระดูกซี่โครง และฉุดกระชากศูนย์กลางความรู้สึกและวิญญาณออกมา








โลหิตที่คลั่งค้างไหลรินลงมาตามแขน ปลายลิ้นค่อยๆตวัดเลียเก็บรสชาติ





หอมหวาน ปนขื่น เฉกความรัก












หัวใจในมือผมถูกยกขึ้นมาแนบแก้ม

เลือดที่รินไหล ปนปนไปกับหยาดน้ำอุ่นที่อาบลงมาจากดวงตา






ทั้งๆที่หัวใจพี่อบอุ่นขนาดนี้ เหตุใดพี่ถึงไม่รักผมบ้างเลยครับ










พี่อิลฟอร์ท...................................

-----------------------------------------------------------------

[Postscript]

พักนี้คิดถึงงานเขียนเก่าๆของตัวเองเลยไปขุดมานั่งอ่านดูอีกครั้ง นึกถูกใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ เลยหยิบเอามาลงในบล็อกบ้างค่ะ

จำไม่ได้ว่าทำไมตอนนั้นเขียนเรื่องนี้จบแล้วกลับไม่อยากเอาลงบล็อก เหมือนจะกลัวอะไรบางอย่างอยู่เนี่ยแหละ เลยรีรอๆจนลืมไปแล้วว่าเคยมีฟิกเรื่องนี้อยู่ในแฮนดี้ไดรฟ์ด้วย

ชอบอารมณ์ของซาเอลในเรื่องนี้มาก บอกไม่ถูกว่าทำไม เป็นเหมือนเรื่องของคนที่รักใครหรืออะไรสักอย่างหนึ่งมากๆ มากจนคิดว่าไม่อาจยอมเสียคนคนนั้นให้ใครอื่นไปได้อีก แม้แต่จะยอมให้เขามีคนอื่นอยู่ในใจก็ทนไม่ได้ เลยต้องหาทางที่จะเก็บพี่ชายไว้กับตัวเอง(ในโหลดอง)

จริงๆเม่ยว่าความรักที่ยึดมั่นถือมั่นรุนแรงขนาดนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผิดหรอกนะ แต่มันผิดตรงที่ว่าคนที่รู้สึกรัก ไม่อาจควบคุมตนเองได้ และไม่สามารถแยกแยะความรู้สึก"รัก"กับ"ต้องการเก็บคนคนนั้นไว้กับตัวเองคนเดียว"ไม่ออก ปัญหาสังคมประเภทไปยิงแฟนเก่าเลยยังพอมีให้เห็นกันแบบประปราย เพราะคนเราแยกแยะกันไม่เป็น 

ความจริงแล้วซาเอลในเรื่องนี้(ภาคเอยู) มีอาการเหมือนโรคทางจิตอย่างหนึ่งด้วยค่ะ คล้ายๆกับว่าคิดว่าไม่ได้รับความรักจากใคร ได้แต่จากพี่ชายของตัวเองคนเดียว เลยคิดว่า ถ้าพี่ชายไปรักใครอีกสักคนหนึ่ง คือ หมายความว่าพี่หมดรักตัวเองแล้ว (ทั้งที่ที่จริงแล้ว ไม่มีพี่คนไหนไม่รักน้องตัวเองหรอก)

ถ้าถามความเห็นส่วนตัว เสียดอกที่สุดคือประโยคสุดท้าย ตอนที่ซาเอลถามว่าทำไมไม่รักผมบ้างเลย ความรู้สึกตอนนั้นน่ะ สุดๆไปเลยนะ (ตอนนั้นเขียนแล้วร้องไห้เลย อา) แต่ชอบตอนที่กรีดไปเปรียบเทียบไป หลอนสุดตีนแต่ก็ชอบสุดตีนเช่นกันเค่อะ

ตอนที่เขียน อยู่ในช่วงจิตตก เฮิร์ทหนักก็เพราะโครงงานค่าย ฮ่ะๆ ไม่ได้คิดมากอะไรเลย นึกอยากเขียน มีพล็อตในหัว แล้วก็กลั่นมันออกมา ณ เดี๋ยวนั้น พอตอนนี้มาอ่าน เลยได้วิเคราะห์อะไรหลายๆอย่างตามเรื่องไปด้วยเลย=w= (สมัยนั้นทำไมตรูโหดจ๊างงง) 

อยากเขียนเรื่องทำนองนี้อีกสักครั้งเหมือนกันนะ กลับมาอ่านแล้วชอบอารมณ์กับภาษาที่ตัวเองเขียนในสมัยนั้นมากๆ (ยังคิดอยู่เลย ทำไมตอนนี้ทำไม่ได้แล้ววะ)

-----------------------------------------------------------------

เมื่อเช้าเมามาก ก่อนแปดโมง ไม่รู้ใครโทรมา อิเม่ยด่าเข้าโทรศัพท์แบบไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเลย อ่า ขอโทษค่ะๆ

เพื่อนคะ เราได้แบบฟอร์มเสนอโครงการแล้วนะคะ แต่ว่าเราดันไม่มีตัวอย่างงานชิ้นเก่า(พูดให้ตรงกว่านั้นคือกรูวลืมหยิบมาจากที่โรงเรียน โอเก๊) เขียนไม่ถูก อ่า ขอโทษพี่ประธานล่วงหน้าถ้าเกิดพี่โดนทางโน้นทวงมา ผิดพลาดอะไรเชิญโทษเลขาได้เลยค่ะ TT TT อา ด่าๆกรูวมาเลยค่ะเพื่อนขา ไม่มีอะไรให้เสียไปมากกว่านี้แล้ว //กรีดร้อง

สรุปว่าปีนี้คงจะมีคอสเพลย์ด้วย รายจ่ายได้บานเบอะเลยโว้ย อ้ากกกก ต(กลงว่างบเก่ามีอยู่พันสี่ กรูวผิดเองที่ไม่ได้เช็คให้ละเอียด กรูวผิดเองครับ กรูวผิดเอ๊งงงงงงงง)

วันนี้คุยงานเรียบร้อยดี เรื่องแอนโธยังไม่ได้กำหนดเดดไลน์ ส่วนธีมของงานห้องสมุดปีนี้ รอหัวข้อหลักจากสมาคมห้องสมุด ส่วนหัวข้อรอง(ธีมของทางเราเอง) ยังไม่ได้ข้อสรุปกันนะคะ เดี๋ยวจะเรียกประชุมเร็วๆนี้แหละ แต่คงไม่ใช่พรุ่งนี้

ตอนนี้ ส่วนของงานชุมนุมเหลือแค่เขียนสรุปบันทึกการประชุมครั้งที่หนึ่ง ทำแบบฟอร์มเสนอโครงการให้เสร็จ แล้วก็จัดการเตรียมสคริปต์ตอนแถลงนโยบาย+แผนงานให้เรียบร้อย (ส่วนผังการติดต่อ อา เรายังยืดต่อไปได้ ยังยืดเวลาได้ ฮ่ะๆ)

อา ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรมะนาว เคลียร์ทันแน่ๆ มันต้องทันสิ มันต้องทัน ฮ่ะๆๆๆๆๆๆ /หัวเราะหลอน

อยากได้โดจินไม่ก็ฟิกฟุตสึเอย์จังเลย (เรทๆ ขอเรทๆ)

จากเอนทรี่ที่แล้ว เมาส์กำลังจะไปค่ะ วันนี้คุณพ่อเลยถอยปู่จี(เรียนตามพี่ปิ๊ก)ตัวใหม่มาให้ รุ่นเดิม แบบเดิม ขนาดแพ็ดเท่าเดิม(4x5.5) เดี๋ยะ (จะเอาใหญ่กว่านี้ไปทำไม โต๊ะไม่มีที่วางไม่ใช่เรอะ ถ้าจะเอาวาคอม หารายได้ได้เองก่อนเถอะแล้วค่อยซื้อใช้ รุ่นเดิมก็ดีแล้วนี่ ไม่ต้องลงไดรฟ์เวอร์ใหม่ //คุณป๊า)

รวดเร็วทันใจมากค่ะคุณพ่อ มันยังไม่ไปสักนิด แค่'จะไป'แล้วเท่านั้นเอง ฮ่ะๆ มันยังพอลงซีจีได้อยู่อะนะ แต่ว่ามีปัญหากลางคันบ่อยๆ พอบ่นมากๆ พ่อรำคาญ มั้ง (หนูขอโต้ด) 

อายุการใช้งานเฉลี่ยของเมาส์จีเนียสอยู่ราวๆหนึ่งปีถึงสองปีค่ะ ส่วนเมาส์ล็อตที่เม่ยซื้อมาตอนแรก เหมือนเซ็นเซอร์ที่ปากกาจะมีปัญหากันหลายตัวอยู่(จากปากคำของเพื่อนพ่อ ที่ไปซื้อมาไล่ๆกัน) เลยเป็นไปได้ว่า จะไปแจ็กพ็อตแตกพอดี ฮ่ะๆ แถมตอนที่น้องสาวมาบ้าน ดันทำปากกาตกแบบหัวลงพื้นอีก =w= สงสัยไปเร็วเพราะมันตกบ่อยละมั้ง 

เอาเถอะ ตอนนี้ก็ถนอมๆใช้ต่อไปเรื่อยๆล่ะ อา จริงๆเมาส์เก่ามันก็ยังใช้ได้นะ

อร่า ไปทำงานชุมนุมต่อล่ะค่ะ ถ้าไม่เสร็จคุณรองประธานที่รักจะงาบหัวเอา ฮ่ะๆ เดี๋ยวดึกๆจะเคลียร์แอนโธต่อล่ะ

ป.ล. แกลบแล้วล่ะตัวเอง

ป.ล.2 ได้ไปงานแคปซูลแล้ว เยสสสสส

ป.ล.3 มีโครงการจะแปลฟิคนอยเทสอยู่ อาจเป็นฟิกเกี่ยวกับบลีชเรื่องสุดท้ายที่จะทำ เพราะว่าดีมานด์กับซัพพลายมันไม่ไปด้วยกัน ตรูเหนื่อยว่ะ อะ อะ อะ

ป.ล.4 กู๊ดบายวิชาประวัติสังคมและวัฒนธรรมไทย ตรูอยากเรียน อยากเรียนสันด๋อย แต่ ตรูทนกับสังคมในห้องไม่ได้ว่ะ ลาก่อน ที่รัก เอาไว้เรามาเจอกันเทอมสองถ้าเขาเปิดให้ลงนะ

ตอนนี้ ขอไปลงวิชาการเขียนสารคดีท่องเที่ยวก่อนล่ะ อา เสียดายวิชาเรียนเว้ยยยยย ออกจะสนุกแท้ๆ