ลมหนาวพัดโชย
ใบไม้ไปล่ปลิว
เธอหัวเราะ เงยหน้า เอ่ยความฝัน
ความฝันของเธอ
ความหวังของเธอ...
ฉันห่อปาก
ผมปลิวป่ายหน้า
ฉันเองก็มีความฝัน...
เธอบอก
เธอหวังจะมุ่งไปข้างหน้า
ปลายทางที่เธอหวัง มีเป้าหมาย
แม้จะถูกมือที่สามขีดไว้ แต่เธอมีใจที่จะทำ
ฉันยิ้ม
ฉันเองก็ถูกขีดเส้นไว้
เป้าหมายที่จำต้องไป เป็นคนละทางกับเธอ
เธอเอ่ย
หากเป็นไปได้ เธอจะไม่เดินทางนี้
เธอเอ่ย
หากทำได้ เธอจะวิ่งสวนทางกลับไป
ทางที่ธงเป้าหมายของฉันถูกปักเอาไว้
ฉันเชิดหน้า หัวเราะ
ฉันเองก็เช่นกัน
ในเมื่อจุดหมายของฉัน คือปลายฝันของเธอ
วันวานผ่านผัน
ทิวไม้
ผลิใบ
โยกไหว
เปลี่ยนสี
โรยรา
แยกจากพฤกษา
เช่นฉัน เช่นเธอ
เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง
ฉันเปลี่ยน
เธอเปลี่ยน
ต่างประสบจุดหมายที่มุ่งไป ดังใจหวัง
เราพูดคุย เช่นคืนวัน
ที่ยังมีความสุขเจือจาง
เธอประสบความสำเร็จที่เป้าหมายนั้น
เช่นฉัน เช่นกัน
แต่กลับอยาก ย้อนทาง กลับไปหาความฝัน
เช่นฉัน เช่นเธอ
เพราะไม่ได้ไปจากใจ
สิ่งที่วิ่งไป จึงมีเพียง เปลือกกาย
เราจ้องมอง ยิ้มแลก
ดังเงาในกระจก
สะท้อนใจ
ถ้าเป็นไปได้
อยากแลกที่ยืนกัน
แลกฝัน
ของฉัน ของเธอ
~FIN~
เคยคิดบ้างมั้ยคะ ว่าบางทีโชคชะตาก็เล่นตลกได้
ถูกบังคับให้ไปในทางที่ไม่อยากไป เจอคนแบบเดียวกัน ถูกบังคับเช่นกัน
แต่ปลายทางของเรานั้น กลับเป็นความฝันของอีกฝ่ายที่ต้องการไปให้ถึง
น่าขำนะ แต่เราแลกกันไม่ได้นี่สิ
อยากร้องไห้ขึ้นมายังไงก็ไม่รู้
กลอนเปล่าบทนี้เขียนตั้งแต่สมัยที่ยังเฮิร์ทๆ พอตอนนี้ขุดเอามาอ่าน อดไม่ได้ที่จะเอามาลง
บอกไม่ถูกแฮะ แต่สุดท้ายแล้ว เราว่า แผลเรามันยังกลัดหนองอยู่เลย เฮ้อ แย่จัง
เขียนถึงตัวเอง กับเพื่อนรัก ที่กำลังจะต้องแยกเส้นทางกันเดิน
เพื่อน อยากอยู่ที่สาธิตต่อ ไม่อยากไปเตรียม ไม่อยากไปมหิดล
กับเม่ย ที่อยากออกไปจากที่นี่ ไปอยู่มหิดล ไม่ได้อยากไปเตรียม ไม่ได้อยากอยู่ต่อ
ทำไมมันสวนทางกันงี้วะ
แถมวันนี้ ไอ้คุณหัวหน้ากลุ่มโครงงานเอ็มมาเยาะเย้ยที่สอบไม่ติด
มันเพิ่งกลับจากค่ายPre-MWIT
ไอ้บ้าเอ๊ย
พรุ่งนี้จะเอาซาลาเปาถั่วเหลืองไปให้กินให้เข็ดไปเลย
อย่าถามเลยค่ะ ว่าทำไมจู่ๆกลับมาเพี้ยนอีกรอบ
ความฝันสามปีอะน้า หลงรักโรงเรียนนั้นตั้งแต่ตอนที่ได้ไปอยู่ค่ายครั้งที่สอง
ทำใจได้มั้ยล่ะ กับการที่จู่ๆเรื่องที่หวังมามากๆ จบลงไปต่อหน้าต่อตาน่ะ
หายเศร้าแล้ว แต่อย่าสะกิดแผลบ่อย หนองมันยังไม่หมด
เฮ้อ เซ็งคุณพี่อย่างนึง
ปากบอกห้ามคนอื่นพุดเรื่องสอบวิทย์ สอบวิชานู้นนี้ เพราะมันจะสะกิดแผล มันทำให้รู้สึกแย่ที่ทำคะแนนได้ไม่ดี
แต่ขอโทษ พูดถึงสอบมหิดลบ่อยๆ ก็สะกิดแผลตรูเหมือนกันนะเฟร้ย
ไอ้คุณพี่บ้า
