Undefined Series
Nnoitora X Tesla
Tesla's side

---------------------------------------------------------------------

ได้แต่มองเท่านั้น
ได้แต่เฝ้ามองแผ่นหลังที่สูงสง่า โดยมิอาจเอื้อมมือไปถึงได้เลย

เพราะเขาสูงเกินจะไขว่คว้า
หรือเพราะเรา ต่ำค่าเกินกว่าที่จะมองเห็น

ทุกสิ่งที่เป็น ทั้งหมดคือเส้นขนาน...

ด้วยรู้ถึงความมุ่งหมายของท่าน ยอดผาเดียวดายที่ไม่มีสอง
ที่วางเท้า ที่มีเพียงคนคนเดียวเท่านั้นที่จะผงาดได้

ไม่ต้องการคนเคียงข้าง
ไม่ต้องการมือประคองยามพลาดพลั้ง
ไม่ต้องการอะไรทั้งสิ้น

และบางที อาจรวมถึง ตัวข้า

สิ่งเดียวที่ท่านมองว่าเป็นสิ่งยืนยันการมีตัวตนคือการต่อสู้

แต่จะรู้บ้างไหมหนอ
ว่าเสียงศาสตรากระทบเนื้อ บาดจิตข้าไม่แพ้เสียงครวญคร่ำจากก้นบึ้งนรก
ประกายดาบของผู้หญิงคนนั้น และแสงสะท้อนจากง้าวของท่าน เสียดลึกเข้าไปในอกข้า

ถึงจะรู้ว่าท่านคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด
แต่ยามใดที่เห็นบาดแผลบนกายท่าน

หยาดเลือดที่รินไหล...

ต่อให้ข้าจะรู้ว่าฮอลโลว์ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าหัวใจ
แต่ถึงกระนั้น ความเจ็บปวดของท่านก็ยังส่งมาถึงใจข้าอยู่ดี

อยากปิดตาลงเสีย แต่ยังอยากเห็นท่าน
อยากหันหลังและเดินหนีไปให้ไกล แต่ราวกับนามของท่านได้พันธนาการข้ามิให้ขยับไปไหน
อยากร่ำร้อง วิงวอนให้ท่านหยุดเถิด

ไม่จำเป็นต้องดิ้นรนเพื่อเป็นที่หนึ่งหรอก
ไม่จำเป็นต้องต่อสู้ชิงชัยกับใครที่ไหน

ในเมื่อผู้ที่เก่งกาจที่สุด และเป็นที่หนึ่งตลอดกาล
สำหรับข้า ก็คือท่านเสมอ

ในบางครั้ง การต่อสู้ของท่าทานก็ยืดเยื้อไปจนเลยเวลาอาหารค่ำ
หลายครั้งที่ข้าหิ้วท้องรอจนเผลอฟุบหลับไปบนโต๊ะอาหาร
เมื่อท่านกลับมาพบ ข้าก็มักจะถูกดุว่าอยู่เสมอ

บ่อยครั้งเข้า ท่านจึงออกคำสั่งห้ามมิให้ข้าคอยรับประทานอาหารเย็นพร้อมท่านในวันที่มีการดวลเป็นตาย

นายท่านของข้า...
ท่านจะรู้บ้างไหมหนอ ว่าคำสั่งนั้น เป็นคำสั่งที่ข้าปฏิบัติตามได้ยากเสียยิ่งกว่าเสือกปลายดาบเข้าที่คอหอยตนเองเสียอีก

ต่อให้มั่นใจว่าท่านคือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด
แต่ข้าก็ยังอดกลัวไม่ได้ว่าท่านจะแพ้พ่าย

เมื่อเป็นเช่นนี้ ท่านคิดหรือ ว่าข้าจะสามารถเจริญอาหารไป โดยไม่พะวงถึงท่านได้

แม้จะรู้สึกเช่นไร แต่คำสั่ง ก็เป็นสิ่งที่ข้ามิอาจจะขัดได้

เสียงช้อนกระทบจานสะท้อนไปมาในวังที่ไร้ผู้คน

อา นายท่าน ข้าเข้าใจแล้ว ว่าเสียงในดินแดนแห่งความตายมันเป็นเช่นไร

ทุกครั้งที่ช้อนเงินลอดผ่านริมฝีปาก
แม้อาหารที่กำลังลิ้มลองอยู่นั้นจะไร้รสชาติ

แต่เมื่อมิได้ร่วมโต๊ะกับท่าน

ก็ราวกับว่า การกัดกินสิ่งที่ไร้รสอยู่แล้ว มิต่างอะไรจากการกัดกินความว่างเปล่าเลย

หลายครั้งหลายครา ที่ข้ามักจะแอบตามไปเฝ้ามองท่านยามต่อสู้
ทุกครั้งที่แพ้และบาดเจ็บ ท่านมักจะหัวเสียและหงุดหงิดเสมอหากข้าแสดงความห่วงใยออกไป
หนักเข้าก็อาจะถึงขั้นลงไม้ลงมือหรือหันอาวุธใส่ข้า

ไม่เป็นไรหรอก ไม่เป็นไร

ข้าเอาแต่บอกตนเองเช่นนั้น
บอกกับร่างกายที่สั่นสะท้าน และเต็มไปด้วยบาดแผลไม่แพ้ท่าน

ถึงแม้จะต้องเสียเลือดไปบ้าง แต่ถ้าทำให้เพลิงโทสะที่คุกรุ่นมอดลงไปได้ ข้าก็ยินดี

ยามบาดเจ็บ ท่านยิ่งกว่าสัตว์ป่าที่ถูกทำร้าย
เอาแต่บ่ายเบี่ยง ไม่ยอมให้หน่วยพยาบาลรักษาอยู่เสมอ
ยิ่งข้าไปขอร้อง ท่านกลับตีความไปว่า ข้ากำลังดูถูกท่าน

อภัยให้ข้าด้วยเถิดนายท่าน
แต่ผิดด้วยหรือ

ข้าเพียงแต่ห่วงท่าน แค่เป็นห่วง เท่านั้นเอง

นานเข้า ข้าจำต้องเลิกทำเช่นนั้น
ในเมื่อมันเปล่าประโยชน์

ตระหนักดี ว่าคำพูดข้า สำหรับท่านคงไม่ต่างอะไรจากเสียงลมพัดผ่านช่องผา

ไร้ความหมาย...

แต่ถึงกระนั้น ข้าก็ใช่ว่าจะละความพยายาม
ในเมื่อข้าขอร้องให้ท่านไปมิได้ ข้าจึงต้องเป็นผู้พยาบาลเสียเอง

รำคาญมากใช่ไหม
แต่โปรดเข้าใจสักนิดเถิด ข้ามิอาจทนเฝ้ามองบาดแผลท่านแล้วนิ่งเฉยได้จริงๆ

กลิ่นน้ำยาที่แสบจมูก คละคลุ้งไปกับกลิ่นคาวโลหิต

บาดแผลฉกรรจ์เช่นนี้ จะให้ข้าทนดูได้อย่างไร
เพียงแต่เห็น ก็เจ็บร้าวไปทั้งวิญญาณแล้ว

ต่อให้ข้าขอร้อง ท่านก็คงจะไม่ฟังเสียง
หากข้าบอกสิ่งที่ข้าคิดให้ท่านรับรู้ ท่านก็คงจะดุว่าด้วยความรำคาญ

ข้าจึงตัดสินใจปิดปากเงียบไว้เสียดีกว่า

ท่านเคยปรารภให้ข้าฟังอยู่หลายครั้ง
ถึงการมีตัวตนของท่าน

ท่านรู้สึกอยู่เสมอ ว่าเวลาต่อสู้ คือการแสดงถึงการมีตัวตนอยู่ของท่าน

ท่านเกลียดชังสายตาที่มองผ่าน
ท่านเกลียดความรู้สึกที่ราวกับตนเองไร้ตัวตน จึงดิ้นรนที่แข็งแกร่งขึ้น
เพื่อที่จะได้จำกัดเวลาของการมีตัวตนได้นานขึ้น

แต่นายท่าน ข้าอยากจะบอกให้ท่านรับรู้สึกนิด
ถึงสายตาอื่นจะมองผ่าน แต่ในดวงตาข้า จะสะท้อนภาพของท่านอยู่เสมอ

และหลายครั้งอีกเช่นกัน
ที่ข้าถูกถามว่าข้าจะทำอะไรหลายๆสิ่งไปเพื่อท่านด้วยเหตุอันใด ในเมื่อมันมิใช่หน้าที่ของฟราเชี่ยนเลยสักนิด

ข้าไม่เคยตอบ และไม่คิดจะตอบ
บางครั้ง ก็จำต้องบ่ายเบี่ยง หรือเดินหนีท่านมาเสียดื้อๆ

ก็จะให้ข้าบอกท่านได้อย่างไรเล่า
ถึงสิ่งที่ทำอยู่ ไม่ใช่หน้าที่ดังท่านว่า
แต่สำหรับข้า มันคือหน้าที่ที่มาจากหัวใจ

ฮอลโลว์นั้น ก่อกำเนิดจากความว่างเปล่า พร้อมกับหัวใจที่ว่างเปล่า
ราวกับหลุมลึกที่ไม่มีวันถมได้เต็ม

ไขว่คว่าหาสิ่งยืนยันตัวตน เติมเต็มหัวใจที่ขาดหาย
หากสำหรับท่านคือการต่อสู้
การที่จะถมหลุมลึกกลางใจของข้า คงเป็นตัวตนของท่านก็เป็นได้

ไม่อาจหาเหตุผลใดใดมาอธิบาย
อีกทั้งความรู้สึกที่มี ก็เป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจนิยาม

รู้เพียงแต่ทั้งหมดทั้งมวลที่มี ล้วนเริ่มจากจุดเริ่มต้นเดียวกัน

ยังจำได้ดีเสมอ ถึงวันที่ถูกเลือกให้เป็นฟราเชี่ยนของท่าน

สีหน้า แววตา น้ำเสียง
คำพูดทุกคำของท่าน ล้วนสลักลึกลงไปในวิญญาณของข้า

นับแต่นั้นมา ท่านคือผู้ที่ข้าสาบานว่าจะรับใช้ด้วยหัวใจ

จากความเคารพ ที่แฝงไปด้วยความชื่นชม
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่มันแปรเปลี่ยนเป็นความรักและภักดี

ดังเม็ดทรายใต้แสงตะวัน สะท้อนและเฝ้ามองสุริยันอย่างไม่เคลื่อนคลา

บอกกับตนเองนับแต่นั้น
ยอมได้ทุกอย่าง ทำได้ทุกอย่าง เป็นได้ทุกอย่าง ตามแต่ท่านจะบัญชา

จะติดตามตลอดไป...

"เทสล่า ข้าพบพลังกดดันวิญญาณมหึมาดวงหนึ่ง ตามมา ข้าจะไปทำลายมัน"
"ครับ"

แม้ว่าเส้นทางนั้น จะพาไปสิ้นสุดที่หุบเหวแห่งความตายก็ตาม

Fin.

---------------------------------------------------

จบพาร์ท แต่ไม่จบบทนะเออ อันดีไฟนด์ยังมีต่ออีกหลายตอนเคอะ

ทีฮิกุยังมีบทปริศนากับบทเฉลยเลย

อันดีไฟนด์ก็มีหลายพาร์ทหลายบทนะคะ แต่ไม่ใช่เรื่องต่อกัน เป็นเพียงเรื่องที่ใช้ชื่อร่วมกันในคอนเซ็ปต์เดียวกันเท่านั้น จึงได้รวมไว้ในซีรีย์เดียว บทนึง(หนึ่งคู่)ก็มีสองพาร์ทค่ะ

พาร์ทแรก มักเป็นการบอกความรู้สึก พาร์ทสองเองก็เช่นกัน แต่เป็นการเก็บจุดที่หลุดออกมาในพาร์ทแรกด้วย(เหมือนบทเฉลย)
อย่างของนอยเทสบทประเดิม เทสหลุดอะไรเอาไว้ รออ่านของนอย แล้วจะเก็บครบทั้งองค์รวมค่ะ

เขียนเอาสนุกๆนะ อย่าคิดมาก ถึงตั้งใจจะใช้ซีรีย์นี้เป็นการขุดจุดชวนคิดออกมาก็เถอะ แต่บางตัวนี่เขียนยากเหลือใจ แฟลชแบ็กก็แทบไม่มีข้อมูลก็แทบไม่ให้ ไม่อยากโบ้ยนะ บางคน ถึงบทจะเด่น แต่จารย์คุโบะทำให้'แบน'เกินไปจริงๆ

แต่ถึงแบนขนาดไหน ข้อมูลน้อยเท่าไหร่ก็บ่ยั่น หาอะไรอ้างอิงจากเรื่องไม่ได้ ก็จิ้นเองโลด

ยังไม่รู้ว่าจะเขียนกี่คู่ แต่คงมีเบียเร็น อิกคายูมิ อิลฟอร์ทดีรอย แล้วก็คงกริมอุลแน่ๆล่ะค่ะ

ยังไงก็ช่วยเมนท์เป็นกำลังใจด้วย พาร์ทของหอยนอยคงมาเร็วๆนี้ แล้วก็สนใจคู่ไหนรีเควสทิ้งไว้ก้ได้นะคะ

อ้อ บอกไว้เรื่องนึง อิเมไม่ได้อ่านสปอยล์เคอะ